Porada zoologiczna

Aquascaping

Aquascaping jest sztuką tworzenia aranżacji akwarystycznych przede wszystkim za pomocą roślin, ale również skał, korzeni, skamieniałości i kamieni w taki sposób, aby uzyskać odpowiedni, z góry założony efekt wizualny. W skrócie można określić to jako podwodne ogrodnictwo. Zwykle można znaleźć w aranżacjach zarówno ryby jak i rośliny, ale możliwe jest również tworzenie efektownych wizualizacji za pomocą samych skał, korzeni itp. z pominięciem roślin.

W aquascepingu wyróżnia się wiele wzorów na bazie których opracowuje się indywidualne aranżacje. Jednym z pierwszych był styl holenderski, w którym wykorzystuje się wiele rodzajów roślin o różnych kolorach liści, rozmiarach i fakturach, które prezentowane są w akwarium na podobieństwo lądowych ogrodów kwiatowych. Styl ten powstał około 1930 roku w Holandii. Podkreśla rośliny położne na tarasach o różnej wysokości z pominięciem skał i korzeni. Liniowe rzędy starannie i w odpowiednich formach przyciętych roślin biegnących od lewej do prawej określa się jako „holenderskie ulice”. Ponad 80% dna w akwarium jest pokryte roślinami, a substrat jest praktycznie niewidoczny. Wysoko rosnące rośliny pokrywające tylną szybę służyły pierwotnie do ukrycia osprzętu, który w tamtym okresie był znacznych rozmiarów.

Kolejnym podejściem do aquscapingu było wprowadzenie w latach 90-tych przez japończyka Takashi Amano stylu naturalnego, które ustanowiło nowe standardy w aranżacji akwarium. Opierają się one na japońskich technikach ogrodniczych, których celem jest przywołanie ziemskiego krajobrazu w miniaturze zamiast kolorowego ogrodu. Styl ten czerpie przede wszystkim z japońskich koncepcji estetycznych Wabi-sabi, który koncentruje się na przemijaniu i minimalizmie. Kolory są bardziej ograniczone niż w stylu holenderskim, a ryby i krewetki są wybierane w celu uzupełnienia roślin i kontrolowania glonów.

Jeszcze innym typem stylu japońskiego jest Iwagumi, który można określić jako podtyp stylu naturalnego. Termin ten pochodzi od japońskiej formacji skalnej, w której każdy kamień ma swoją nazwę i określoną rolę. Oyaishi, czyli główny kamień umieszczany jest nieco poza środkiem zbiornika i stanowi główny punkt skupienia uwagi. Soeishi wraz z towarzyszącymi mu kamieniami są zgrupowane w pobliżu Oyaishi, natomiast Fukuseki lub kamienie wtórne są rozmieszczone w podrzędnych pozycjach. Do określenia odpowiednich pozycji kamieni używa się najczęściej proporcji tzw. „złotego podziału”.

Do innych podtypów stylu naturalnego można jeszcze zaliczyć aranżację wykonaną z samych korzeni (Ryuboku), Mizube z korzeniami wystającymi nad poziomem wody czy Ragwork (gruzowisko), które jest aranżacją wykonaną z małych poukładanych na siebie skał porośniętych roślinnością.

Odmiennymi stylami od wyżej przedstawionych mogą być:

  • aquascaping w stylu dżungli, gdzie odważne, grubsze kształty liści są wykorzystywane w celu zapewnienia dzikiego, nieokiełznanego wyglądu, a rośliny pozostawia się w naturalnym, nieskrępowanym wyglądzie.
  • akwaria biotopowe, które projektuje się w celu dokładnego odtworzenia środowiska wodnego z określonego miejsca geograficznego.
  • paludaria, w których w akwarium łączy się wodę i ląd, dzięki czemu mogą one prezentować takie środowiska jak: dżungle, brzegi rzek, torfowiska czy nawet plażę.
  • rafy morskie (rafy koralowe) to forma aquascapingu słonowodnego, w którym układ żywej skały, koralowce, morskie bezkręgowce i glony koralowe spełniają podobną estetyczną rolę jak słodkowodne rośliny w innych stylach.

Chociaż głównym celem aquascapingu jest stworzenie kunsztownego podwodnego krajobrazu, to do osiągnięcia pełni sukcesu należy również wziąć pod uwagę aspekty techniczne utrzymania zbiornika i wymagania dotyczące wzrostu roślin wodnych. W zamkniętym systemie akwarium odpowiednie zrównoważenie wszystkich czynników takich jak: filtracja, nawożenie, fotosynteza roślin,oświetlenie i kontrola glonów wymaga zarówno sporej ilości sprzętu, jak również odpowiedniej wiedzy z tego zakresu.

Bibliografia:

  • Moe Martin: „Aquascaping: Landscaping like a pro”
  • Takashi Amano: „Nature aquarium: complete works 1985-2009”
  • Oliver Knot: „Aquascaping”

Inne porady

Czym są pre-, pro- i synbiotyki

W jelitach ssaków bytuje ok. 400-500 różnych gatunków drobnoustrojów żyjących w układzie symbiotycznym bądź...